Muziek

Winter Tales Festival

Zaterdag
19 februari 2022
19.30 uur

WARM MELANCHOLIC SOUNDS IN THE HEART OF THE WINTER

 

WINTER TALES festival is het hartverwarmende festival van de VELINX met broze muziekjes badend in een dromerige sfeer in het hartje van de winter. Balsem voor de ziel.

 

 

 

STIL (BE)

 

Beleef een ervaring tussen droom en concert met Seraphine Stragier (cello, harp) en Sophia Ammann (stem, gitaar). Vanuit een passie voor muziek en een zoektocht naar rust en ontspanning werd STIL. geboren. Diep relaxerende concerten met cello, harp en stem. Eerlijke interpretaties van klassieke, pop en folk composities gaande van Bach tot Feist. STIL. laat het publiek wegdromen in een gedeelde beleving tussen droom en concert.

 

SAM AMIDON (US)

 

Singer-songwriter en multi-instrumentalist Sam Amidon is afkomstig uit Vermont (US) en heeft met 'The Following Mountain' z'n derde album uit. Net als met zijn twee voorgaande releases krijgt hij steun van het befaamde label Nonesuch, die onder meer Fleet Foxes, Lianne La Havas, Brad Mehldau en Devendra Banhart onder hun vleugels nemen. Sam is bijzonder getalenteerd en van vele markten thuis. Hij nam platen op met de beroemde Ijslandse producer Valgeir Sigurdsson (Björk, Bonnie Prince Billy, Feist) en speelde als gastartiest met muzikanten zoals Bon Iver, Emmylou Harris, Tune-Yards en zijn vrouw Beth Orton. Na 7 passages langs de Brusselse AB en een headliner spot op het Little Waves festival was het hoog tijd om deze favoriete songtroubadour de luxe eens in de VELINX uit te nodigen en dan nog wel in de intieme setting van het ‘dubbelconcert ind(i)e VELINX’.

 

Voor fans van Devendra Banhart, Will Samson, Thomas Dybdahl, Father John Misty, The Tallest Man On Earth, Bon Iver

 

JAN SWERTS (BE)

 

De Limburgse componist Jan Swerts - zoon van Roger Swerts van de in Tongeren wereldberoemde Dë Bjètëls - werd in zijn tienerjaren erg beïnvloed door Wim Mertens, Philip Glass en Keith Jarrett. Meer recent hadden ook artiesten als Max Richter, Jóhann Jóhannsson en Hauschka, maar ook singer-songwriters zoals Joni Mitchell en Nick Drake een enorme impact.

Zijn debuutplaat ‘Weg’ uit 2010 was een weemoedige tocht doorheen donkere straten, enkel begeleid door een minimalistische piano en een ijle stem. Humo, Knack, De Morgen, Radio 1 en Klara: allemaal haalden ze de superlatieven boven. En dat deden ze opnieuw in 2013 voor ‘Anatomie van de melancholie’, een verzameling bloedmooie songs geïnspireerd door schrijvers en kunstenaars als Luc De Vos, Patricia De Martelaere, Johan Heldenbergh, Wim Mertens en Jotie T’Hooft. 

OUD ZEER

De tocht die Swerts op zijn debuutplaat langs de verdwenen wegen en mensen van zijn jeugd ondernam, eindigde in een doodlopende straat richting een begraafplaats. De fascinatie voor die plek waar ieder verhaal eindigt, moest wel uitmonden in een kerkhofplaat. Oud Zeer gaat dus verder waar Weg halt hield.

Swerts – overdag docent aan de UCLL – doolt wel vaker 's nachts op kerkhoven rond. Hij houdt van de stilte die er hangt; op het knarsen van de onvermijdelijke kiezelstenen, het luiden van de klokken en het geblaf van een verre hond na. Van de herinneringen die er boven de zerken zweven, voor elke bezoeker andere. En van de confrontatie met de eindigheid, ook daar houdt Swerts van. 

Het nieuwe album, zijn vierde al, is een muzikaal grafduinen. Oud zeer bevat tien pianonummers die stuk voor stuk vernoemd zijn naar grafschriften die Swerts de afgelopen jaren op begraafplaatsen las. Van opener 'Deze kille grond' over ‘Het ongekend nadezen’ tot afsluiter 'Alles vergaat, alles verdwijnt'. 

Na Weg, Anatomie van de melancholie en Schaduwland voelt dit voor Swerts als een logische volgende stap aan. Al zijn hele leven is hij nieuwsgierig naar wat de tand des tijds met de mens uitricht, met zichzelf niet het minst, en dan zijn begraafplaatsen nooit ver weg. Hij is zelf verbaasd dat het zo lang heeft geduurd: het idee om ooit een 'kerkhofplaat' te maken – met daarop muziek voor dode momenten - spookt al jaren door zijn hoofd. 

Muzikaal is Oud zeer een stuk kaler, een pak meer uitgebeend dan zijn vorige albums. Piano, stem, hier en daar wat gitaar of strijkers: meer is er niet. En stipte hij voorheen graag de invloeden van Nick Drake, Jotie T’ Hooft en Wim Mertens aan, dan liet Swerts zich deze keer vooral inspireren door The Raven van Edgar Allen Poe (‘Nimmermeer’) en Hejira van Joni Mitchell, een van zijn lievelingsplaten. 'Well I looked at the granite markers', zingt Mitchell in het titelnummer van dat album. 'Those tributes to finality, to eternity.' In hetzelfde nummer weerklinken ook de onsterfelijke woorden: “There’s comfort in melancholy”.

En het is vooral dat slaan en zalven van het kerkhof dat Swerts probeert de verklanken: aan de ene kant het oude zeer dat over de graven sluimert, de talloze verhalen van smart achter de sierlijke zerken en de menselijke worsteling met vergankelijkheid. Aan de andere kant de prachtige onthechting en onthaasting die zo’n plek kan bieden. Nergens vind je een meer efficiënte “detox” voor het teveel aan lawaai, stress en ego dat zo eigen is aan de moderne tijd. 

Oud Zeer – uitgegeven door Unday Records - is een memento mori, waarop Swerts in zijn typische mix van singer-songwriter en klassiek de luisteraar herinnert aan het troostende feit dat we er weldra nooit meer zullen zijn. 

Nimmermeer…

In 2017 stond Jan Swerts met zijn live muzikanten met zijn theatertour ‘Schaduwland’ al eens op het podium van de VELINX, maar nog nooit op het WINTER TALES festival.  Vijf jaar later mag Jan Swerts met zijn splinternieuw album en theatertour ‘Oud zeer’ de 5de  editie van het WINTER TALES festival afsluiten!